Οι "Λέξω προς Αιθέρα" σε συνεργασία με...

                                            ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Αγαπητοί φίλοι,

Την Παρασκευή 26.10.2012, μέρα γιορτής για τη Θεσσαλονίκη, στις 8.00 το βράδυ στο γνωστό FIX, που αναστηλώνεται πολιτιστικά, το μουσικό μας σχήμα «Λέξω προς Αιθέρα» σε συνεργασία με την ομάδα Λόγου Art Attack παρουσιάζουν πρόγραμμα για τα 100 χρόνια ελεύθερης Θεσσαλονίκης και τα 90 της χαμένης Σμύρνης, που περιλαμβάνει αρχειακές φωτογραφίες των δύο πόλεων, κειμενικές αναφορές και τραγούδια γι` αυτές.  Αλλά και την έκπληξη: Ο Δήμαρχος Σμύρνης κατά τη διάρκεια της εκδήλωσής μας σε ζωντανή σύνδεση στέλνει μήνυμα φιλίας και συμφιλίωσης μεταξύ των δύο λαών.

Σας καλούμε να χαρείτε μαζί μας τη βραδιά αυτή.

Οι «Λέξω προς αιθέρα»

Αλέκος Τζιόλας

Η εκπρόσωπος της ομάδας Λόγου Art Attack, που είναι και υπεύθυνη για τη διοργάνωση αυτής της εκδήλωσης, Ελένη Καρασαββίδου, γράφει σχετικά:

   Η Θέλησή μας να θυμόμαστε είναι η θέλησή μας ν’ αλλάξουμε τον κόσμο... έγραψε η Αμερικανίδα πανεπιστημιακός Τζόαν Νεστλ. Η θέληση μας να συνδέσουμε την μνήμη με την ιστορία δυο τόπων, με το «παραμύθι δυο πόλεων», είναι η θέλησή μας ν’ αναζητήσουμε, μες τις συμβάσεις της ενήλικης ζωής και της πολιτικής, ένα “πέρασμα” σε ένα “αλλού”, σε μια έννοια “μιας άλλης, καλύτερης, ζωής, που βασανίζει τον άνθρωπο από την εποχή του Μωυσή και του Οδυσσέα” (Καρασαββίδου, 1997). Κρυμμένο, αλλά όχι ξεχασμένο, πίσω από διάφορα ονόματα (Έρωτας, «Ευτυχία», Παράδεισο ή Ιερουσαλήμ, Κάμελοτ ή «Σοσιαλισμό»...) με καραβάκι, αυτό το καραβάκι του Ρεμπώ, την “παιδική” φαντασία”.

    «Από τη Σμύρνη στη Σαλονίκη, διαδρομές τόπων, διαδρομές ανθρώπων» λοιπόν… Για μας (κι ευχαριστούμε το Φιξ για την Φιλοξενία) αν έχει κάτι αξία, μέσα σε τόσες άλλες προσπάθειες με αξία, είναι να σπάσουμε «τα στεγανά» στους τρόπους εορτασμού, να βρούμε τις συνάφειες ανθρώπων κι εποχών πέρα από την ιδεολογική χρήση της ιστορίας απ’ όλες τις πλευρές, και να το καταφέρουμε μέσα από τον συμμετοχικό πολιτισμό, όπου άνθρωποι της πόλης δηλαδή, σχήματα  ερασιτεχνών με την ιδιότητα του πολίτη, θα παρεμβαίνουν πολιτιστικά μιλώντας με λέξεις, νότες και χρώματα για όλα όσα αποτελούν τη Μνήμη μας αλλά και το Παρόν μας…

Συμμετέχουν, τραγουδώντας  τραγούδια για τη Σμύρνη και τη Σαλονίκη, οι «Λέξω προς Αιθέρα»* και η ομάδα Λόγου Art Attack.

Υπό την Αιγίδα της Εταιρείας Συγγραφέων Β.Ε. και του Συλλόγου Byron για τον Πολιτισμό και τον Φιλελληνισμό.

Περισσότερες πληροφορίες για τους συντελεστές της εκδήλωσης στο ενημερωτικό μας δελτίο που έχει ως εξής:

Μια βραδιά όπου η Μνήμη συναντά το Παρόν και η Λογοτεχνία

το Τραγούδι….

Πολυχώρος Φιξ, Θεσσαλονίκη, Παρασκευή 26 Οκτωβρίου ώρα 8 μ.μ.

Στις Μουσικές περιπλανήσεις οι «Λέξω προς Αιθέρα»*

Διαβάζουν  λογοτεχνικά αποσπάσματα οι Γιάννης Περδίκης (Θέατρο Έξω από τα Τείχη), Γιώργος Σαράτσης (αφηγητής) και Ελένη Καρασαββίδου.

Κείμενα/συντονισμός: Ελένη Καρασαββίδου.

Την εκδήλωση ανοίγει ο Νίκος Μπιλιλής με το κινηματογραφικό αρχείο του και ακολουθεί χαιρετισμός έκπληξη από την άλλη μεριά του Αιγαίου.

Μουσικές επιλογές από τους: «Λέξω προς Αιθέρα»

Μέλη του:

Βέλκος Χρήστος: Μπουζούκι

Ζαγοριανός Δημήτρης: Ακουστική κιθάρα, τραγούδι 
Καλόστος Σταύρος: Μμπαγλαμάς, τραγούδι

Καπράλος Χρήστος: Πνευστά, κρουστά, τραγούδι 
Καρκαλέτσης Θεολόγης: Κλασσική κιθάρα, λαούτο, συντονιστής 
Μαδεμλή Μάγδα: Κρουστά 

Παπαστεργίου Γιάννης: Βιολί, μαντολίνο

Στεφαδούρος Μιχάλης: πιάνο, κρουστά

Τζιόλας Αλέκος, τραγουδοποιός**
Έκτακτες συμμετοχές:
Ζαγοριανού Φαίδρα, βιολί

Κουκουβίτου Βασιλική, τραγούδι  

Μαντζάρη Ελένη: Κιθάρα, τραγούδι
Μπουρανή Καρασαββίδου Μαρία: Τραγούδι

Σεβαστίδου Μαρία: Τραγούδι

*Το συγκρότημα «Λέξω προς Αιθέρα» αποτελείται κυρίως από εκπαιδευτικούς, ερασιτέχνες στη μουσική, και ξεκίνησε τραγουδώντας τραγούδια του Αλέκου Τζιόλα. 

**Προσωπικά συμμετέχω στην εκδήλωση με το ακόλουθο τραγούδι μου

Του κόλπου δαχτυλίδι

    (Η Θεσσαλονίκη)

Στα μάταια όλοι μου ιστορούν  πόσο ωραία είσαι

Το βλέπω με τα μάτια μου πως δεν ανιστορείσαι

Από πεύκο είναι τα μαλλιά σου

Να `χουνε δροσιά τα όνειρά σου

Του κόλπου δαχτυλίδι

Της πέτρας του στολίδι

Στον ήλιο να χρυσίζει

Μακριά να λαμπυρίζει

Από μακριά σου πάντοτε κοιτώ το πρόσωπό σου

Το κυματάκι δροσερό σκάει στο μάγουλό σου

Μα δεν είσαι στην περπατησιά μου

Κι όλα στέγνωσαν τα όνειρά μου

Του κόλπου δαχτυλίδι

Της πέτρας του στολίδι

Στον ήλιο να χρυσίζει

Μακριά να λαμπυρίζει

Κατάματα τον Όλυμπο τον έχεις όλη μέρα

Μα εσύ σκιές ασπάζεσαι και δεν τις κάνεις πέρα

Κι αν πονώ που μέσα μου δε σ` έχω

Μα και τις σκιές σου δεν αντέχω

Κοιμήσου στα όνειρά σου

Πάνω στα σύμβολά σου

Του κόλπου δαχτυλίδι

Της πέτρας του στολίδι

"Ο Παστίτσιος"

                                          

                    Από τη «γαϊδουρολογία» στη «διατροφολογία»

Δεν πρόλαβα σχεδόν να αναρτήσω το προηγούμενο κείμενο και προέκυψε «Ο Παστίτσιος», για να μου επαληθεύσει τις επιφυλάξεις, υπογραμμισμένες εδώ, της περικοπής μου: «Τουλάχιστον στη Δύση λογω παράδοσης αλλά και θεσμικής  κατοχύρωσης της ελευθερίας της έκφρασης, είναι νόμιμο σχεδόν και θεμιτό να βλέπει κανείς το θείο, όπως νομίζει, ακόμα και να το σαρκάζει. Αυτό όμως είναι κατάκτηση μόνο της Δύσης κι εδώ όχι πάντα πλήρης». Την Ελλάδα είχα στο μυαλό μου, όταν διατύπωνα επιφυλάξεις.

Δεν ξέρω το εκφραστικό ή θεματολογικό περιβάλλον του «Παστίτσιος», για να κρίνω την αισθητικότητα ή αντιαισθητικότητα της λεκτικής παραποίησης. Αφής στιγμής όμως παρεμβαίνει η Πολιτεία, το θέμα παύει να είναι αισθητικό. Μετουσιώνεται ακαριαία σε πολιτικό μεγάλων διαστάσεων, επειδή πρόκειται για κατάδηλη απόπειρα κατάπνιξης της ελευθερίας του λόγου. Και το ανησυχητικό δεν είναι τόσο που το έθεσε στη Βουλή κόμμα του Κοινοβουλίου μας – θέματα σχετισμένα με άσκηση ελευθεριών μας συνέχεια θα θέτει η "Χρυσή Αυγή", έως ότου αυτές εκλείψουν παντελώς - όσο που η Κυβέρνηση ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις του ναζιστικού μορφώματος της χώρας μας υποκινώντας τη δικαστική εξουσία σε διωκτική δράση. Ειδάλλως, αν η Κυβέρνηση δεν ήταν υποκινητής της δίωξης, θα `πρεπε ήδη να είχε παραιτήσει τον αρμόδιο Υπουργό και τα διωκτικά όργανά του. Κι επειδή δεν πρόκειται για μονοκομματική Κυβέρνηση αλλά για τρικομματική, η ευθύνη βαρύνει το ίδιο και τα άλλα δύο κόμματα, που επέτρεψαν στην Κυβέρνηση την τέλεση αυτής της δίωξης ή που δεν απαίτησαν την παραίτηση των οργάνων που την ασκήσανε. Λέγαμε στη Μετεκλογική Τριλογία Β, Εκτίμηση αποτελεσμάτων (ανάρτηση 22.6.2012) για την αγαστή συνεργασία που θα έχει η ΔΗΜΑΡ με τους ακροδεξιούς της ΝΔ κατά τη συγκυβέρνηση. Τώρα διαπιστώνουμε την ευθυγράμμισή της και με τους «χρυσαυγίτες».  

Δε θ` ασχοληθώ περισσότερο με το θέμα. Μια αφιέρωση όμως θα την κάνω για όλους τους εμπλεκόμενους. Η «ανεύρεση του Δία» είναι ένα τραγούδι που ξεκίνησα να γράφω, όταν ανέβηκα πριν μερικά χρόνια στο Μύτικα του Ολύμπου. Οι στίχοι που παραθέτονται εδώ είναι ολόκληροι, ενώ στο τραγούδι που εκτελείται από σχολική χορωδία και που θ` ανέβει άμεσα στο You Tube, είναι συντμημένοι.

      

                Η ανεύρεση του Δία

Ξεκίνησα χαράματα από τις παρυφές του

Στου γέρου Όλυμπου ψηλά να βγω τις κορυφές του

Του Δία ίχνη μήπως βρω ίσως και το θρονί του,

Όπου καθόταν κι άστραφτε στο νεύμα η βουλή του

Όσο κι αν έψαξα παντού Μύτικα και Στεφάνι

Κανένα ίχνος πουθενά μάρτυρα να με κάνει.

Εκθρόνιση ήταν, σκέφτηκα, δεν παραιτήθει μόνος,

Κάπου γκρεμοτσακίστηκαν Δίας μαζί και θρόνος

Δέθηκα γάντζους και σχοινιά τα βράχια να κατέβω

Στων Καζανιών το βάραθρο ίχνη του να γυρεύω.

Κι εκεί που μάταια έψαχνα βλέπω κάτι σαλεύει

Με νεύμα και με βογγητά να σηκωθεί γυρεύει

Το Δία βλέπω, μάτια μου, το νεφελοσυνάχτη

Που σαν ξαπέλυε κεραυνούς όλα γινόταν στάχτη.

Και μου ζητάει τα μέλη του τα διασκορπισμένα

Να τα μοντάρω στο κορμί να ξαναγίνουν ένα

Δία, λέω, βρήκες άνθρωπο να θες να σ` αναστήσει

Που μήτε στ` όνειρο θεό δε θέλει ν` αντικρίσει.

Μα ήταν ο θρήνος του βαρύς, το παρακάλι κλάμα,

Λες κι έκοβε τα σπλάχνα του πυρακτωμένη λάμα

Τότε με πιάνει λύπηση, σαν άκουγα τους βόγγους

Πού `βγαζε η ψυχούλα του και μπέρδευε τους φθόγγους

Μα είχα κι ερωτήματα σπουδαία να του βάλω

Και πώς από κορμί λειψό απάντηση να βγάλω

Αφού καλά τον μόνταρα και στήθηκε στα πόδια

Αρχίζει αμέσως να μου λέει ευγνωμοσύνης λόγια

Τότε παίρνω αφορμή κι εγώ, αρχίζω ερωτήσεις:

- Δία μου, εσύ αθάνατος, έτσι να καταντήσεις;

- Έχει κι ο μύθος, μου απαντά, τα όρια στο χρόνο

Κι όταν το φέρνουν οι καιροί, μένει ο φλοιός του μόνο.

- Μα πες μου, Δία μου, κι αυτό, πώς σ` έφαγε ο Εβραίος;

Μη σου `λειπε η δύναμη, για δεν ήσουν ωραίος;

- Σε κάλλος και σε δύναμη δε μου `βγαινε κανένας,

Μ` έφαγε που τη γνώμη του έλεγε ο πάσα ένας.

- Κι εκείνον ποιος τον έσωσε απ` την πολυφωνία;

- Είχε πεθάνει αιώνες πριν, μου λέει, η «οχλοκρατία»

Κι ενώ ο Δίας μου απαντά, η ενοχή μου ανάβει,

Γιατί ανέστησα θεό και τώρα ποιος τον παύει;

Τον έβλεπα κι ανήσυχο, κάτι σαν να γυρεύει.

Ψάχνει μήπως το σκήπτρο του ξανά να βασιλεύει;

Κρύος ιδρώτας μ` έπιασε, τα πόδια μου λυγίσαν,

Γκρεμιέμαι αμέσως καταγής κι οι αισθήσεις μου ξυπνήσαν. 

"Είπε ο γάιδαρος το γάιδαρο κεφάλα"

«Είπε ο γάιδαρος το γάιδαρο κεφάλα». Γιατί;

Προετοιμάζεται άραγε νέα στρατιωτική επέμβαση σε αραβική χώρα;

Η κατασκευή εχθρού είναι το πρώτο μέλημα καθενός που σχεδιάζει επίθεση. Για πολλούς λόγους. Για να έχει στόχο η σχεδιαζόμενη επίθεσή του, για να προετοιμάζει ψυχολογικά την κοινή γνώμη, για να κρατά συσπειρωμένους και ετοιμοπόλεμους τους συνεργάτες του, αλλά και για να επιτευχθεί η υποβάθμιση της ανθρώπινης αξίας των θυμάτων είτε άμαχων είτε ένοπλων, αφού, εκτός από την ανάλογη κατασυκοφάντηση που θα τους γίνει από πιο πριν, θα ανήκουν και στο στρατόπεδο του εχθρού. Πώς έλεγε ο Κοέν, ο εφευρέτης της βόμβας νετρονίου, που εξοντώνει μόνον ανθρώπους και αφήνει άθικτες τις υλικές κατασκευές: «Οι αντίπαλοι δεν είναι άνθρωποι. Είναι στρατιώτες του εχθρού». Για να έχει λοιπόν επιτυχία μια στρατιωτική επιχείρηση, προαπαιτείται ολοκληρωμένη κατασκευή εχθρού. Ο απώτερος σκοπός φυσικά γνωστός: Η διατήρηση της ηγεμονίας στον πλανήτη από τους ηγεμόνες του, αν αυτός δεν είναι ένας και μόνο.

Και ο χριστιανικός θεός το ίδιο έκανε από την πρώτη στιγμή της «πλάσης» μας. Έστησε εχθρούς απέναντί μας. Το σατανά κατ` αρχήν, που, αν και παντοδύναμος ο «δημιουργός» του, δεν μπορεί να τον εξουδετερώσει, αλλά και τους οπαδούς του σατανά, τους άλλους ανθρώπους, ώστε να συσπειρώνει τους δικούς του αντιτάσσοντάς τους στους άλλους  και από την άλλη να έχει τα νώτα της εξουσίας του φυλαγμένα. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον για την ποιότητα αυτής της θρησκείας, όπως και κάθε άλλης, που οι προστατευόμενοι του βιβλικού θεού δεν είχαν καμιά άλλη αρετή να επιδείξουν παρά μόνο υπακοή. Και η ανταμοιβή εκ μέρους του θεού τους πλουσιοπάροχη φυσικά και στην εδώ ζωή και στην επέκεινα. Έτσι γεννήθηκαν οι ρατσιστικές αντιλήψεις και οι διαχωρισμοί μεταξύ των ανθρώπων. Η θρησκεία, η κάθε θρησκεία, υπήρξε ο κύριος συντελεστής αυτών των διαχωρισμών.  

Οι τρεις τώρα θρησκείες, η Ιουδαϊκή, η Χριστιανική και η Μωαμεθανική, που είναι συγγενικότατες, όχι μόνο επειδή η Παλιά Διαθήκη είναι κοινή τους βάση αλλά και επειδή οι θεοί τους έχουν τις ίδιες σχεδόν ιδιότητες, βρισκόταν, όπως ήταν φυσικό, ανέκαθεν σε αντιπαράθεση αλλά και συγκρούσεις, που διατηρούνται ως σήμερα και αναζωπυρώνονται μάλιστα έντεχνα. Στο διάβα της Ιστορίας η Μωαμεθανική θρησκεία, αν και πιο φανατιστική ίσως από τις άλλες, φαίνεται να επέδειξε ανοχή απέναντί τους μεγαλύτερη. Αυτό πρέπει να οφείλεται στη συγγένεια που αναγνωρίζει το ίδιο το Κοράνι μεταξύ των τριών αυτών θρησκειών και  συνιστά γι` αυτό σεβασμό απέναντί τους. Οι Εβραίοι της Ισπανίας για παράδειγμα, που καταδιώχθηκαν από τους Καθολικούς το 15ο  αιώνα, βρήκανε καταφύγιο στη Θεσσαλονίκη, εδώ όπου είχε εξουσία η Οθωμανική Αυτοκρατορία και θρήσκευμά της ήτανε το Ισλάμ.  

Στην πρόσφατη στρατιωτική επίθεση της Δύσης κατά του Ισλάμ, και πιο ειδικά κατά του Ιράκ και του Αφγανιστάν, χρειάστηκε πολύτροπη κατασκευή του εχθρού. Τότε για πρώτη φορά γίνεται λόγος από τους χριστιανούς εκπροσώπους της Δύσης για τόξο του διαβόλου, για πολιτισμικό χάσμα μεταξύ Ανατολής και Δύσης και για πολιτισμική υπεροχή της δεύτερης.  Πραγματοποιείται η στρατιωτική επέμβαση που αναδεικνύει τη Δύση νικήτρια. Προσωρινά φαίνεται να ειρηνεύουν τα πράγματα, έστω και δια της βίας. Επειδή όμως επιδίωξη της Δύσης δεν είναι η ειρηνική συνύπαρξή της με τους «διαφορετικούς», αλλά η καθυπόταξή τους – πώς αλλιώς θα διατηρεί την ηγεμονία της – προετοιμάζεται η νέα επίθεση, που λέγαμε και που προαπαιτεί κατασκευή εχθρού, άρα ανακατασκευή του. Ξέρουνε εντωμεταξύ οι δυτικοί το φανατισμό των οπαδών  του Ισλάμ (φονταμενταλιστές τους λένε), ξέρουνε όμως και πώς μπορεί να γίνει θαυμάσια εκμετάλλευσή του, ώστε να επιτευχθεί η «αυτοσυκοφάντησή» τους. Προκαλώντας λοιπόν με τη δυσφήμιση του θεού τους το παθιασμένο θρησκευτικό τους αίσθημα, τους εξαγριώνουν, τους μετατρέπουν σε παράφρονες που βιαιοπραγούν και σκοτώνουν τυφλά, ώστε να δικαιολογείται κατόπιν η δική τους στρατιωτική επέμβαση. Τους βάζουν με πιο απλά λόγια να δείχνουν πόσο «χαζοί» και τυφλοί είναι, για να μη μας πειράζει στη συνέχεια το βλάψιμό τους, που θα γίνει με βομβαρδισμούς. Γιατί, όταν επιτυγχάνεται στη συνείδησή μας η υποτίμηση, η έκπτωση της ανθρώπινης αξίας του άλλου, αφού εκτός από «χαζός» είναι και επικίνδυνος, τότε η συνείδησή μας μπορεί, αν όχι να αναλαμβάνει, τουλάχιστον να εύχεται και να ανέχεται την εξόντωση αυτού του «επικίνδυνου χαζού».

Βέβαια δε θέλουμε να ισχυριστούμε ότι κακώς ασκείται κριτική στο πρόσωπο του ιδρυτή μιας θρησκείας ή κακώς που εμπαίζεται. Τουλάχιστον στη Δύση λογω παράδοσης αλλά και θεσμικής  κατοχύρωσης της ελευθερίας της έκφρασης, είναι νόμιμο σχεδόν και θεμιτό να βλέπει κανείς το θείο, όπως νομίζει, ακόμα και να το σαρκάζει. Αυτό όμως είναι κατάκτηση μόνο της Δύσης κι εδώ όχι πάντα πλήρης. Ο Διαφωτισμός πρόταξε τις αξίες της λογικής έναντι των θρησκευτικών, ενώ το επακολούθημά του, η Γαλλική Επανάσταση, κατοχύρωσε εν πολλοίς θεσμικά την πρωτοκαθεδρία της λογικής με την εγκατάσταση κοσμικού κράτους. Έτσι η χριστιανική θρησκεία τέθηκε κάτω από τον έλεγχο της λογικής και είναι εξαναγκασμένη να δείχνει τιθασευμένη, θέλει δε θέλει. Δε θεωρείται πια η θρησκευτική «αλήθεια», όπως πριν από την εμφάνιση του Διαφωτισμού, ανώτερη από της λογικής κι εννοούμε εδώ της γνώσης, της έρευνας, της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, της ισότητας, ώστε να τις καθυποτάσσει, αλλά μια απλή αξία υποκείμενη στη λογική.

Θα πάρω ένα παράδειγμα που προκάλεσε πολλές συζητήσεις και που έχει την όψη πολύ διφορούμενου θέματος, την απαγόρευση της μαντήλας στη Γαλλία. Από τη μια η απαγόρευση φαίνεται να αντιστρατεύεται την ελευθερία της έκφρασης και το σεβασμό στη διαφορετικότητα, που κατοχυρώνει η θεσμοποιημένη λογική στη Δύση, και από την άλλη μια καθυποταγμένη στη λογική αξία, όπως είναι και πρέπει να είναι όλες, δε συμμορφώνεται με τις επιταγές της και απαιτώντας την αναγνώρισή της ως υπέρτερης συμπεριφέρεται κατά τη δημόσια έκφανσή της παρακάμπτοντας τους δημόσιους κανόνες της λογικής. Προς τα πού λοιπόν γέρνει του ορθού η ζυγαριά;

Το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, όπως ακριβώς λέγεται, είναι δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση του λόγου, δηλαδή σκέψεων και απόψεων, όχι στην ελεύθερη έκφραση της συμπεριφοράς. Όσο κι αν η εκφορά λόγου καμιά φορά ισοδυναμεί με συμπεριφορά, όμως δεν είναι καθόλου ταυτόσημες. Άλλο διατύπωση απόψεων είτε με απλό λόγο είτε με έντεχνο είτε ακόμα και με τις άλλες μορφές τέχνης, και άλλο η ίδια η πράξη, δηλαδή η συμπεριφορά. Κανείς δεν εμποδίζει τους οπαδούς της μαντήλας  ή άλλους να υπερασπίζονται δια του λόγου, στην πλατιά έννοια ο όρος, το «φόρεμά» της. Τους εμποδίζεται η πράξη του «φορέματός» της. Και αυτό δεν ισχύει μόνο για τη μαντήλα. Μπορεί ο καθένας να υποστηρίζει ανεμπόδιστα ότι πρέπει να κυκλοφορούμε γυμνοί, δεν μπορεί όμως, δεν του επιτρέπεται   να κυκλοφορεί γυμνός. Μα και η μόδα στην εμφάνισή μας που κάθε τόσο αλλάζει, πώς είναι επιτρεπτή, μπορεί να μου αντιτείνει κάποιος; Και το «φόρεμα» της μαντήλας ας εκληφθεί ως έκφανση της μόδας. Χωρίς να είμαι υπέρ της απόλυτης ελευθερίας της μόδας ή της ασύδοτης εμπορικής της εκμετάλλευσης, που είναι ισοδύναμα και γι` αυτό είμαι επιφυλακτικός απέναντί της, το «φόρεμα» της μαντήλας δε γίνεται από μόδα. Η μαντήλα φοριέται, για να δηλώνεται το νόημά της, το θρησκευτικό αλλά και το «ανθρωπιστικό» που στην περίπτωσή της είναι αντιανθρωπιστικό, αφού συνιστά έντονη καταπάτηση της ισότητας μεταξύ των δύο φύλων.  Και οι ίδιοι οι υπερασπιστές του «φορέματός» της ή οι «φορείς» της δε δέχονται έναν τέτοιο ρόλο στο «φόρεμά» της. Τη φοράνε, ή υπερασπίζονται το «φόρεμά» της για να εκφράζουν έμπρακτα, με τη συμπεριφορά τους τις θρησκευτικές και κοινωνικές τους πεποιθήσεις, τις αντιανθρωπιστικές, είπαμε. Και η λογική αντιανθρωπιστικές συμπεριφορές δεν επικροτεί ούτε επιτρέπει, εφόσον είναι ρυθμιστής της ζωής μας.     

Κι ενώ στη Δύση υποτίθεται ότι η θρησκεία είναι εξοβελισμένη από το κοσμικό κράτος και ο ανορθολογισμός της δεν μπορεί να παίρνει δημόσιο χαρακτήρα, επειδή όμως το θρησκευτικό συναίσθημα και εδώ είναι έντονο και καθολικό σχεδόν, διεισδύει από το παράθυρο ή και από την πόρτα στο χώρο όπου ασκείται η κοσμική εξουσία και συχνά την καθορίζει. Στην Αμερική προπάντων, όπου έχουμε να κάνουμε με μια πολύ πουριτανική κοινωνία, το φαινόμενο είναι συνηθισμένο. Ιδίως, όταν οικονομικά συμφέροντα επιβάλλουν τη θετική τώρα εκμετάλλευση του θρησκευτικού συναισθήματος και την εναντίωσή του προς άλλα θρησκεύματα που συνιστούν εμπόδιο.  

Πάντως άλογες δυνάμεις είναι και οι δύο. Ποια η διαφορά τους. Η μια, του Ισλάμ, που είναι το αδύνατο μέρος του διπόλου και που ιστορικά δεν έχει δεχθεί την επενέργεια της λογικής, ώστε να εξαναγκαστεί να εξορθολογίσει κάπως τη συμπεριφορά της, εμφανίζει όλα τα χαρακτηριστικά μιας αυτούσιας άλογης δύναμης. Αυτή λοιπόν η δύναμη, όταν προσβληθεί, γίνεται θηρίο που δε βλέπει τίποτα μπροστά του. Γι` αυτό και θέλει ειδική μεταχείριση, όπως το προβληματικό άτομο, αν θέλουμε να μην το εξαγριώσουμε. Ενεργεί δε πάντοτε με συναισθηματική αυτενέργεια. Η άλλη άλογη δύναμη της χριστιανικής θρησκείας ή της Δύσης, που είναι και το ισχυρό μέρος του διπόλου και που έχει φέρει σε ταύτιση τα οικονομικά συμφέροντα των μεγάλων με τα θρησκευτικά των δικών της ανθρώπων, λόγω της επικυριαρχίας της λογικής υποχρεώνεται και θεσμικά να εκδηλώνει κάπως εξορθολογισμένη συμπεριφορά. Ενεργεί όμως πάντα νοησιαρχικά, με συνειδητές στοχεύσεις και σκοπιμότητες, δόλια αλλά και με όλα τα μέσα που της προσφέρει η επινοητικότητα της νόησης και η τεχνολογική υπεροχή. Η εκμετάλλευση του θρησκευτικού συναισθήματος εδώ είναι διπλή, και προς τη μεριά του δικού της στρατοπέδου και προς τη μεριά του στρατοπέδου του εχθρού. Ικανοποιώντας ενεργοποιεί το θρησκευτικό συναίσθημα των δικών της ανθρώπων και εξασφαλίζει όχι μόνο δικαίωση αλλά και ισχυρή παρόρμηση στις δράσεις της, από την άλλη με τεχνητές εξαγριώσεις της θρησκευτικότητας του εχθρού προκαλεί τις αντιδράσεις που χρειάζεται, ώστε να εξυπηρετηθούν άμεσα και αποτελεσματικά οι επιδιώξεις της. Ο οικονομικός παράγοντας είναι βέβαια αυτός που τα κινεί όλα, αλλά, επειδή φαντάζει κυνικός,  περιβάλλεται θρησκευτικό μανδύα, που με το αζημίωτο προσφέρεται από τη θρησκεία, όπως πάντα. Έτσι κατορθώνεται η ένοπλη και έμπρακτη κατοχύρωση των συμφέροντων της, που δεν είναι άλλα από αυτά των ισχυρών. 

Εγώ δεν είμαι με τον πρώτο «γάιδαρο», αλλά με το δεύτερο, ας είναι περισσότερο κεφάλας.  

Περί οικονομίας

  Οι «γεωπόνοι» δείχνουν τον «πόνο» τους

  κλείνοντας τους δρόμους των «άπονων»

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο «Αντί» στις 28.01.2005, τεύχος 835. Πιθανόν να βρίσκει εδώ κάποιος την εξήγηση της οικονομικής κρίσης, όχι μόνο της δικής μας. Γι` αυτό και αναδημοσιεύεται)  

Αν δοθεί στη λέξη πόνος η αρχαία σημασία της, του μόχθου, τότε μια ελεύθερη απόδοση του τίτλου θα ήταν: Οι “αρουραίοι” που επιμένουν να θέλουν να αναγνωριστούν ως άνθρωποι.

Δεν είναι καινούριο το φαινόμενο να βρίσκονται σε δεινή οικονομική θέση οι αγρότες, που εκπροσωπούν έναν κύριο πρωτογενή τομέα παραγωγής. Από τα αρχαία χρόνια ως και το μεσαίωνα η θέση τους ήτανε δεινή. Ποτέ σχεδόν δεν είχανε δική τους γη κι εργαζότανε είτε ως δούλοι είτε ως δουλοπάροικοι στις γαίες των μεγαλοκτημόνων και των φεουδαρχών. Ασκούσαν τη σκληρή χειρωνακτική τους εργασία, χωρίς ωράριο βέβαια, παίρνοντας ως αμοιβή έναν ισχνό επιούσιο. Κάθε είδους αντίδραση ήτανε αδύνατη φυσικά, ενώ καλλιεργημένοι μύθοι, που υποβάθμιζαν την εργασία τους με το αιτιολογικό της βαναυσότητάς της, καθησυχάζανε τις συνειδήσεις τους για την αδικία που διαπραττόταν εις βάρος τους. Στην αναγκαία προσθήκη τους αυτοί οι μύθοι αναγνωρίζανε τη σπουδαιότητα της πνευματικής εργασίας όπως και την “κοπιαστικότητά” της, για να δικαιολογείται η πλουσιοπάροχη απολαβή των αγαθών της παραγωγής από τους ασκητές πνευματικού έργου, που ανήκαν πάντα στις ανώτερες τάξεις. Έπρεπε λοιπόν σύμφωνα με τους μύθους αυτούς δικαιωματικά να απολαμβάνουν οι πνευματικοί εργάτες περισσότερα αγαθά και να ικανοποιούν τις απαιτήσεις τους. Ο Αριστοφάνης, που είδε από τότε τη συμπαιγνία τέτοιων μύθων, καυτηριάζει στους “Όρνιθες” την απληστία σε υλικά αγαθά του πνευματικότατου Σωκράτη, λέγοντας χαρακτηριστικά: “Σφάζει αρνιά και χύνει αίμα, για να πάει να πιει το πνεύμα, γιατί και στην κάτω χώρα είν` τα πνεύματα αιμοβόρα”.(Μετάφραση: Βασίλη Ρώτα)

Οι ίδιοι μύθοι, ότι η πνευματική εργασία είναι πιο κοπιαστική από τη χειρωνακτική και πιο παραγωγική, κατ` επέκταση και πιο σημαντική, άρα και άξια αδρότατης αμοιβής, διατηρούνται και στις μέρες μας θεωρητικά και έμπρακτα, χωρίς ν` αλλάζει ουσιαστικά και η πραγματικότητα. Παρόλο που οι αγρότες σήμερα είναι κάτοχοι γης και η κατοχύρωση κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων έχει περιλάβει και αυτούς, εξακολουθούν ωστόσο να βρίσκονται σε δυσχερέστατη θέση, οικονομική και κοινωνική. Απόδειξη η μαζική εγκατάλειψη της υπαίθρου. Πήραν των ομματιών τους και φύγανε οι άνθρωποι από τα χωράφια τους και τα χωριά τους με όλες τις οικονομικές, κοινωνικές και εθνικές συνέπειες που συνεπάγεται η φυγή αυτή. Η ανυπαρξία κατοίκων στην περιφέρεια, ο μαρασμός της, το χάσμα της ανισότητας σε θέματα ανάπτυξης και ζωής μεταξύ κέντρου και περιφέρειας και η δημιουργία ανησυχητικότατων δημογραφικών προβλημάτων για τη χώρα μας ήτανε από τις πιο βασικές*.

Όμως όλα αυτά δεν ήταν σύμπτωμα παρέμβασης τυχαίων παραγόντων, αλλά αποτέλεσμα των δομών και των ιεραρχήσεων του συστήματος, τις οποίες κανείς δεν μπορεί να ανατρέψει, καθώς ορίζονται από την οικονομική ισχύ του επικρατέστερου, που δεν αποτελεί μόνο την κορυφή της πυραμίδας αλλά και τον αρχιτέκτονά της. Εκείνο δε που εντυπωσιάζει στη δομή της και στην κατανομή της δύναμης είναι ο αντίστροφος χαρακτήρας τους σε σχέση με την “πρωτογένεια” της παραγωγής. Όσο πιο μεταπραττικός είναι ο χαρακτήρας της οικονομικής δραστηριότητας τόσο ψηλότερα στην πυραμίδα του συστήματος βρίσκονται οι δράστες της, ενώ απωθημένοι στη βάση της βρίσκονται ο δευτερογενής και πρωτογενής τομέας. Ο διαφημιστής του διαφημιστή για παράδειγμα βρίσκεται πιο ψηλά από το διαφημιζόμενο διαφημιστή, ο οποίος είναι ίσως πιο ψηλά και από τον κάτοχο των μέσων διαφήμισης, ενώ ο τελευταίος βρίσκεται οπωσδήποτε πιο ψηλά από τους διακινητές των προϊόντων, δηλαδή τους εμπόρους, και αυτοί πολύ ψηλότερα απ` όσους ασκούν δευτερογενή και τριτογενή παραγωγή. Ένας επάλληλος λοιπόν μεταπραττισμός συνιστά την όλη πυραμίδα με κορυφαίο τον υπερμεταπραττισμό, όπου είναι συγκεντρωμένη η περισσότερη οικονομική δύναμη που καθορίζει και τις ιεραρχήσεις του συστήματος, και τελευταίο τον πρωτογενή τομέα. Η πυραμίδα αυτή έχει παγκόσμιες διαστάσεις και όχι τοπικοεθνικές, αφού το οικονομικό σύστημα που αντιπροσωπεύει είναι παγκοσμιοποιημένο. Γι` αυτό και η απειλή της ή η κατάρρευσή της είναι δυνατές και από ένα μόνο άτομο, εφόσον αυτό βρίσκεται στην κορυφή της. Γλαφυρή αποτύπωση της ενότητας αλλά και της ολιγαρχικότητάς του συστήματος είναι η έκφραση, που λέγεται υπό τύπο αστειότητας και που δείχνει ανάγλυφα την πιο τραγική κατάληξη της οργάνωσης του συλλογικού βίου του ανθρώπινου είδους, “Άμα φτερνιστεί η Αμερική, κρυολογεί η Ευρώπη”, οπότε γίνεται αμέσως αντιληπτό πόσο πρέπει να εύχεται ο καθένας μας να μείνει η πάθηση της Αμερικής στο πλαίσιο του φτερνίσματος, γιατί, αν τύχει και εξελιχθεί σε κρυολόγημα, αλίμονο σε όλους μας.

Οι αγρότες τώρα όχι απλώς δεν μπορούν να ανέβουν σε άλλη βαθμίδα της πυραμίδας αλλά ούτε να ενισχύσουν καν τη θέση τους εκεί στη βάση που είναι, εξαιτίας βέβαια και εγγενών αδυναμιών της παραγωγικής τους δραστηριότητας. Η ευπάθεια των προϊόντων τους από τη μια, σε αντίθεση με τα βιομηχανικά προϊόντα, και οι μεγάλες δυσκολίες ανάπτυξης συντονισμένης και ισχυρής συνδικαλιστικής δράσης από την άλλη, τους καθιστούν τελείως ανυπεράσπιστους απέναντι στις βουλιμίες τόσο των μεσαζόντων, που εμπορεύονται τα προϊόντα τους, όσο και των προμηθευτών τους σε γεωργικά μηχανήματα και λιπάσματα ή φάρμακα  Η έλλειψη επίσης κάθε υπόβαθρου συνεταιριστικής σύμπραξης στη χώρα μας τους κάνει ακόμα πιο ευάλωτους. Έτσι το υπάρχον οικονομικό σύστημα επιφυλάσσει στον Έλληνα τουλάχιστον αγρότη μια κατώτατη ταξικά θέση, που επιτρέπει την πολλαπλή εκμετάλλευσή της από τις ανώτερες τάξεις, και αρκετά εξαθλιωμένη, πράγμα που οδήγησε τους γόνους των αγροτών στη μαζική φυγή τους, όπως είπαμε, προς τα αστικά κέντρα, όπου αστοποιημένοι πια και ενταγμένοι στις μεταπραττικές τάξεις που απομυζούν το εισόδημα του αγρότη, παρέχουν τις υπηρεσίες τους. Κι αν έλεγε κανείς ότι σήμερα στη χώρα μας τα παιδιά των αγροτών πίνουν το αίμα των γονιών τους, για να μιλήσουμε αριστοφανικά”, δε θα ήτανε εκτός κυριολεξίας. Αυτό το γνωρίζουν οι αγρότες και λίγο έλειψε σε προηγούμενες κινητοποιήσεις τους να “λιντσάρουν” ένα δικό τους παιδί, τον υφυπουργό Γεωργίας του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος διασώθηκε τελικά όχι επειδή επικαλέστηκε τη γεωργική του καταγωγή και απέβαλε από τη σκέψη των αγροτών τη μαρξιστική και ορθή ερμηνεία του ρόλου του, αλλά χάρη στην επέμβαση αστυνομικών δυνάμεων.

Αυτή λοιπόν η πυραμίδα των επάλληλων μεταπραττισμών και της αντίστροφης σχέσης τους με την “πρωτογένεια” της παραγωγής, που συνιστούν κατάφωρη αδικία δημιουργώντας παράλληλα και τεράστιες ανισότητες μεταξύ των κοινωνικών στρωμάτων και των λαών, είναι επενδυμένη με το “πολίτευμα της δημοκρατίας”, και ονομάζεται δημοκρατική, ισοδίκαιη, ηθική, ελεύθερη και ανθρωπιστική. Αν όμως δούμε μέσα σ` αυτή τη θέση του αγροτικού πληθυσμού όπως και άλλων κοινωνικών τάξεων, που βρίσκονται στη βάση της, ασύνειδα τότε η σκέψη μας πάει σε τελείως αντιθετικές καταστάσεις και σχέσεις, εκεί όπου άλλος δίνει το σώμα του και άλλος παίρνει τα λεφτά. Μια ολική επομένως γενίκευση του πορνείου συνιστά το καπιταλιστικό σύστημα που ζούμε και που φιλάρεσκα και ευφημιστικά το ονομάζουν δημοκρατία.

Αλλά τελικά, επειδή ενδεδειγμένη λύση στο πρόβλημα των αγροτών δεν πρόκειται να υπάρξει ούτε σήμερα ούτε αύριο, θα πρότεινα τουλάχιστον να αναλάβει μια οικολογική οργάνωση, που ρίχνει οχιές εδώ κι εκεί στην επαρχία, για να μην εξαφανιστεί το είδος, να ρίξει και γυναίκες – πού θα τις βρει δεν ξέρω – για να μην εξαφανιστεί το γένος και της δικής μας κοινωνίας, αν υποτεθεί ότι χρειάζεται, μια και η επαρχία έπαυσε από δεκαετίες τώρα να παράγει μουσική.

* Στιχουργικά αποδομένη η ερήμωση της υπαίθρου παίρνει την ακόλουθη μορφή. Αργότερα θα «φορτωθεί» στο κανάλι μου στο You Tube με τη μουσική του μαζί

Η ύπαιθρος

                                                                                                                                   

Ένας πατέρας με το γιο                                                                        

Βρέθηκαν σ` ένα χωριό                              

Πώς βρεθήκαν μη ρωτάς                            

Πες τους κάλεσε ο παπάς                            

Ο παπάς κι η παπαδιά                                 

Για αγιασμό στην Εκκλησιά                       

Σε χωριό λοιπόν βρεθήκαν                         

Δέκα σπίτια του ανήκαν                              

Κι οι ανθρώποι καναδυό                             

Όλο κι όλο το χωριό                                  

Ήταν όλοι στην πλατέα                              

Μια γεροντική παρέα                                  

Κάθονταν γύρω τριγύρω                            

Κι ο αργιλές τους φέρνει γύρω                  

Το χασίσι να φουμάρουν                            

Και τη δόση τους να πάρουν                      

Πρόεδρος κι αγροφύλακας                        

Και στη μέση ο παπάς                               

Παραδίπλα η παπαδιά                                

Σε μεγάλη ρουφηξιά                                  

Μένουν άφωνοι κι οι δυο

Ο πατέρας με το γιο                                                  

Πίσω σκέφτονται να πάνε                                         

Μα στον αγιασμό κολλάνε                                        

Πάντως λένε καλησπέρα                                          

Μια και έφευγε η μέρα                                             

Καλησπέρα λεν κι αυτοί                                           

Κι ο καθείς τους απορεί                                            

Τι να θέλουνε οι ξένοι

Μήπως είναι και σταλμένοι 

Ο πατέρας με το γιο                                             

Βγαίνουν απ` το δισταγμό

Νεύμα κάνουν στον παπά

Να τος έρχεται κοντά  

Άγιε πάτερ, τι είναι αυτά;

Όλοι έχετε λουλά!

Να μη βιάζεστε απαντά

Ο καθείς με τη σειρά

Κι αν ακόμα είσαι παπάς

Στην αράδα σου θα πας

Μπείτε στη σειρά κι εσείς

Να χαρείτε στο χασίς

Είναι χόρτο ευλογημένο

Και από το Θεό σταλμένο

Κόβει αμέσως το νταλκά μας

Απ` τη μαύρη ερημιά μας

Μπήκαν στη σειρά κι οι δυο

Ο πατέρας με το γιο

Κι όλοι τους γίνανε ένα

Ίδια μάνα, ίδια γέννα

ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΗ

Α.  ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΣΛΟΒΑΚΙΑΣ

Κύριε Πρόεδρε,

Συγγνώμη που η ταπεινότητά μου τολμά να απευθυνθεί στην εξοχότητά σας, για να εκφράσει την έντονη ενόχλησή της για την παρέμβασή σας στα ελληνικά πράγματα και τη διατύπωση απειλής πως «Αν οι Έλληνες ακυρώσουν το Μνημόνιο, θα εισηγηθούμε ως χώρα την έξοδό τους από την ΕΕ».

Δε με ενόχλησε τόσο ο χρόνος της παρέμβασής σας, τρεις μέρες πριν προσέλθουν οι Έλληνες στις κάλπες, προκειμένου να αποφασίσουνε για την πορεία της χώρας τους ασκώντας το συνταγματικό δικαίωμα της αυτοκυριαρχίας τους, όσο η παρέμβασή σας καθεαυτή. Και όσο με ενόχλησε η δική σας παρέμβαση δε με ενόχλησαν άλλες ανάλογες, είτε γερμανού αξιωματούχου «Έξω οι λαθρεπιβάτες από την ΕΕ», είτε του Γιούνκερ η σύσταση να μην ψηφίσουν οι Έλληνες το ΣΥΡΙΖΑ, είτε των «Financial Times» της γερμανικής έκδοσης η ανοιχτή τους δίγλωσση επιστολή, που μας συνιστά να ψηφίσουμε το κόμμα της ΝΔ.

Ο φαινομενικός λόγος εκστόμισης της απειλής σας είναι ο προφανής ενστερνισμός εκ μέρους σας των επικρίσεων που δεχόμαστε εδώ και καιρό από τους πάντες σχεδόν, ότι είμαστε τεμπέληδες, φαγάδες, άχρηστοι, διεφθαρμένοι, ενώ τώρα που εκδηλώνουμε την αντίθεσή μας προς το Μνημόνιο, μας προστέθηκαν και οι χαρακτηρισμοί του αχάριστου και του αναιδή. Ο πραγματικός όμως λόγος που υπαγόρευσε την απειλή σας είναι άλλος και το ξέρετε, για να τα έχετε καλά με τους ισχυρούς και να προσπορίζεστε ως χώρα αντίστοιχα οφέλη.

Γιατί δεν είναι δυνατό να μην ξέρετε ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι πρόβλημα μιας μεμονωμένης χώρας με την ΕΕ, αλλά πρόβλημα των αδύνατων οικονομικά χωρών της Ευρωζώνης, του Νότου που λέμε, με τις οικονομικά ισχυρές της ίδιας ομάδας και κυρίως με την κυρίαρχη στην Ευρωζώνη οικονομικά Γερμανία. Δεν είναι δυνατό να μην ξέρετε επίσης ότι προγενέστερο πρόβλημα και γενεσιουργό του προηγούμενου είναι η σχέση της ΕΕ με τις διεθνείς αγορές και την παγκόσμια οικονομική ολιγαρχία, η υποταγή της σ` αυτές και η παραίτησή της ως πολιτικής ηγεσίας, ας έχει τα τυπικά της αιρετής, από το χρέος της να υπερασπίζεται τα συμφέροντα των λαών και όχι των πέντε κερδοσκόπων του πλανήτη μας. Δε βλέπετε ότι η ΕΕ είναι τελείως ανοχύρωτη απέναντι στις κερδοσκοπικές επιθέσεις των λίγων ισχυρών της γης και χώρες μεγάλες με πολυπληθέστατους λαούς, όπως η Ισπανία και η Ιταλία,  κατάντησαν έρμαιά τους; Δε χρειάζεται να είναι κανείς μαρξιστής, για να βλέπει ότι κυρίαρχοι αυτή τη στιγμή δεν είναι οι λαοί αλλά οι λίγοι ισχυροί, ότι πάνω από τη συλλογική βούληση των κρατών – εθνών ή και του μορφώματος της ΕΕ βρίσκεται η βούληση των λίγων, η παντοκρατορία της καταλήστευσης.

Γιατί δεν είναι δυνατό να μην ξέρετε ακόμη ότι στη διοίκηση και λειτουργία της ΕΕ δεν υπάρχει δημοκρατία ούτε θεσμοί που να την κατοχυρώνουν. Επιμελημένα αποφεύχθηκε η δημιουργία τους. Οι ισχυρές και μόνο χώρες διαθέτουν βούληση και την επιβάλλουν ετσιθελικά στις αδύνατες. Δεν το είδατε στην περίπτωσή μας που η Γερμανία και μόνο αποφασίζει για την τύχη μας κι εμείς δεν έχουμε ούτε τη δύναμη να ζητήσουμε πίσω τα δανεικά που της δώσαμε κάποτε ούτε την πολεμική μας αποζημίωση να διεκδικήσουμε;

Γιατί δεν είναι δυνατό να μην ξέρετε πάλι ότι οι Τράπεζές μας, επειδή είναι ιδιωτικές, μπορούν να δανείζονται από την ΕΚΤ με 1% επιτόκιο, ενώ το κράτος, το δικό μας ή άλλο, με 6%. Αυτό δεν είναι εκ μέρους της ΕΚΤ σκανδαλώδης εύνοια υπέρ μεμονωμένων ιδιωτών και παρανοϊκή αισχροκέρδεια εις βάρος των κρατών και των λαών τους;

Θα έχετε επί πλέον ακούσει φαντάζομαι ότι η Γερμανία δανείζεται από τις αγορές με μηδενικό ή και αρνητικό επιτόκιο, ενώ όλες οι άλλες χώρες δανείζονται με τοκογλυφικά επιτόκια. Μήπως η Γερμανία έχει αυτή την ευνοϊκή μεταχείριση από τις διεθνείς αγορές, επειδή επιβάλλει τη δική τους θέληση στις άλλες χώρες της Ευρωζώνης ή και της ΕΕ; Και πού είναι η ισότητα μεταξύ των χωρών της ΕΕ όπως και μεταξύ των ανθρώπων, που είναι βασική ανθρωπιστική ιδρυτική της ρήτρα. Δεν αποτελέσαμε την ΕΕ για να εκμεταλλεύεται η μια χώρα την άλλη και να την εξωθεί στην εξαθλίωση, αλλά με συνεργασία και αλληλεγγύη, χωρίς καμιά απόκλιση από την αρχή της ισότητας, να οικοδομούμε το κοινό μας μέλλον και όχι το εθνικό υπονομεύοντας το κοινό.

Όλα αυτά τα γνωρίζετε, όπως γνωρίζετε και τον πραγματικό λόγο που σας οδήγησε στην απειλή σας. Για τον ίδιο λόγο ανέκαθεν οι αδύνατοι λαοί επιζητούσαν την εύνοια των δυνατών, για να τα έχουν καλά μαζί τους και να εξασφαλίζουν ένα κομμάτι ψωμί, προκειμένου να επιβιώνουν. Κι εμείς ως λαός αυτό κάμναμε πάντα. Γλείφαμε για να επιβιώσουμε. Κι όταν οι δυνατοί οι κολλητοί μας μας ρίχνανε σε συμφορές, φταίγανε εκείνοι, λέγαμε, που δεν ήταν μπεσαλήδες αλλά μπαμπέσηδες, όχι εμείς που τους κάμναμε ισχυρούς γλείφοντάς τους. Και όσο οι αδύνατοι λαοί θα ακολουθούν την ίδια πολιτική, για να επιβιώσουν, θα δένονται πίσω από τα άρματα των ισχυρών και δε θα ενώνονται μεταξύ τους για να τους αποτινάξουν, και ισχυροί θα υπάρχουν και η στυγνή εκμετάλλευση των αδύνατων ποτέ δε θα σταματήσει.

Πώς είστε βέβαιος, κ. Πρόεδρε, ότι αυτά που κάνουν σήμερα σε μας οι ευρωπαίοι εταίροι μας δε θα τα κάνουνε και σε σας αύριο; Επειδή τους υποβαστάζετε; Οι Ιστορίες όμως των λαών άλλα λένε. Εσείς εξάλλου, που ως Πρόεδρος ξέρετε να ζυγίζετε το συμφέρον του λαού σας και των άλλων λαών, δε νομίζετε ότι η ζημιά που με τη στάση σας επιδιώκετε να προκαλέσετε σ` ένα λαό είναι πολύ ασύμμετρη σε σύγκριση με την ωφέλεια που εσείς θέλετε να αποκομίσετε; Το θέμα της εντιμότητας το αφήνω στην άκρη.

Κύριε Πρόεδρε

Κοινωνίες υπήρχαν και πριν από την ΕΕ και την Ευρωζώνη και μπορούσαν επιβιώνανε. Και σήμερα υπάρχουν άπειρες. Και αυτές μπορούν και επιβιώνουν. Αν η ΕΕ θέλει να είναι ανοχύρωτη και υποταγμένη στις ελεύθερες αγορές και στους κερδοσκόπους, καμιά κοινωνία δεν τη χρειάζεται. Ούτε εμείς. Ούτε κι εσείς. Ούτε βέβαια, επειδή κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός, θα ανεχόμαστε τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού.  Όλες οι κοινωνίες αυτό κάνανε στο διάβα της ιστορίας τους, αποτινάζανε τις βαρβαρότητες των συστημάτων τους. Εμείς θα είμαστε οι μόνοι στην Ιστορία που θα μένουμε στην υποτέλεια της καπιταλιστικής βαρβαρότητας; Δύο χιλιάδες νεκρούς από αυτοκτονίες έχουμε περίπου ως αυτή τη στιγμή. Άρα έχουμε κηρυγμένο πόλεμο, αφού έχουμε θύματα. Και είμαστε αποφασισμένοι να μη μείνουμε αδιάφοροι απέναντι στην ιδιότυπη θυσία τους και να τους τιμήσουμε όπως τους πρέπει, όπως κάθε λαός κάνει. Οι απειλές σας λοιπόν θα ήτανε, νομίζω, πρέπον να απευθύνονται σε λαούς που δε μάθανε να τιμούνε τους νεκρούς τους. Και τέτοιους λαούς δε νομίζω ότι μπορείτε να βρείτε.

Με υπόληψη

Αλέκος Τζιόλας

Β. ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ

Παρά το γεγονός ότι ανάμεσα στις πρώτες και τις δεύτερες εκλογές το διάστημα ήταν μηδαμινό και, ενώ οι διαθέσεις του εκλογικού σώματος φάνηκε να μην αλλάζουν, απλώς οι δύο κύριες αντίπαλες βγήκαν ισχυροποιημένες, το αποτέλεσμα τούτων των εκλογών θα `λεγε κανείς πως δεν έχει καμιά σχέση με των προηγούμενων. Αν και ισάριθμη η αύξηση των ποσοστών των δύο πρώτων αντίπαλων κομμάτων, εν τούτοις οι αναλογίες μεταξύ των δύο αποτελεσμάτων έχουν εξαφανιστεί και η διαφορά που προκύπτει είναι διαφορά μέρας με νύχτα. Αυτή τη νύχτα αρχίσαμε κιόλας να ζούμε για διάστημα που δεν μπορούμε να ξέρουμε τι διάρκεια θα έχει.

Προέκυψε τόση διαφορά, επειδή η αύξηση του ποσοστού της ΝΔ προήλθε κυρίως με άντληση ψήφων από αντιμνημονιακά κόμματα, όπως των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» ή και του ΣΥΡΙΖΑ, επιφέροντας έτσι αποδυνάμωση στο αντιμνημονιακό μέτωπο, ενώ η αύξηση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ προέκυψε με άντληση ψήφων από αντιμνημονιακές πηγές μόνο, ΚΚΕ και «Οικολόγους Πράσινους» κυρίως, και ως εκ τούτου δεν ενισχύθηκε το αντιμνημονιακό μέτωπο. Αποτέλεσμα: Τα δύο εξαρχής μνημονιακά κόμματα, ΝΔ και Πασόκ, παρά την ελάχιστη μείωση του δεύτερου, ανέβασαν τα ποσοστά τους στο 42% από το 32%. Συναθροισμένα τώρα εδώ και τα ποσοστά της ΔΗΜΑΡ, που στο μηδαμινό αυτό διάστημα μετεξελίχθηκε σε μνημονιακό κόμμα – αυτός ήτανε άλλωστε ο προορισμός της – οι μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις προσεγγίζουν το ποσοστό του 50% σχεδόν, οπότε ισοδυναμούν με τις αντιμνημονιακές, κάτι που δε συνέβαινε στις προηγούμενες εκλογές, όπου το ποσοστό του αντιμνημονιακού στρατοπέδου ήταν πλειοψηφικό με διαφορά. Νικητή λοιπόν αυτών των εκλογών ανέδειξαν οι κάλπες τη Δεξιά, την «ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας», τη «σωτηρία της Ελλάδας», δηλαδή τις δυνάμεις της υποτέλειας, οι οποίες εκτιμήσανε φαίνεται σωστά ότι με την επανάληψη των εκλογών θα είχανε το σημερινό αποτέλεσμα και γι` αυτό δε δέχθηκαν να σχηματίσουν Κυβέρνηση, ενώ μπορούσαν, και επέρριψαν ομόθυμα την ευθύνη στο ΣΥΡΙΖΑ.

Γενικότερα τα αποτελέσματα αυτών των εκλογών δεν ήταν αναπτερωτικά, όπως ήταν τα προηγούμενα, αλλά κάπως σαν απογοητευτικά, γιατί σ`  αυτές τις εκλογές ο λαός φαίνεται να έχει αναιρέσει τον εαυτό του: Εκείνους που είχε καταστήσει πριν ανενεργούς πολιτικά, ΝΔ και Μπακογιάννη, τώρα που τους είδε «σμιγμένους χέρι χέρι» έστω και σε φρικιαστικό σμίξιμο, τους έβαλε μπροστά  Το κόμμα που καταπόντισε κατά 30 ποσοστιαίες μονάδες, γιατί του επέρριψε την ευθύνη για όλα τα δεινά, σχεδόν δε θέλησε άλλο να το αγγίξει. Τη ΔΗΜΑΡ για την αδιευκρίνιστη στάση της και τις συνακόλουθες αιωρήσεις της την αντάμειψε, έστω λίγο, δίνοντάς της ψήφο διττής αποστολής, για χρήση είτε προς τ`  αριστερά είτα προς τα δεξιά. Κι ενώ ελπίζαμε ότι, όταν ο λαός με αυτοψία μάθει περί «Χρυσής Αυγής», θα άρει την ψήφο του, την ξαναψήφισε. Κάτι λίγα της έκοψε.

Πώς όμως γίνεται, όταν έχουμε τη μάχη των «Θερμοπυλών», ήτοι από τη μια μεριά δυνάμεις, που εκπροσωπούν τη διαφθορά αλλά και την υποτέλεια, και από την άλλη δυνάμεις πολιτικά υγιείς και «αξιοφόρες», να αναδεικνύονται με λαϊκή ετυμηγορία υπέρτερες οι πρώτες; Θα μας το πει ο ποιητής των «Θερμοπυλών»: Μόνο εφόσον επενεργήσει ο Εφιάλτης. Και το ρόλο του Εφιάλτη έπαιξε εδώ η ΔΗΜΑΡ, από «σύνεση» βέβαια και από την ισχυρή της επιθυμία να «διασωθεί η Ελλάδα».

Ο κ. Κουβέλης, λέγαμε την άλλη φορά, ως άτομο δε μετακινήθηκε από την Αριστερά προς τη Δεξιά, όπως έκαναν τόσα και τόσα στελέχη της Αριστεράς, και αυτό, τονίζαμε, τον τιμάει αφάνταστα. Διακριτά όμως στη δεύτερη προεκλογική περίοδο και εμφανέστατα μετεκλογικά κατά τις διαβουλεύσεις για σχηματισμό Κυβέρνησης μετακινήθηκε και ο ίδιος αλλά μαζί με το κόμμα του, που πρόσφατα δημιούργησε. Αν γι` αυτό το σκοπό, δεν το ξέρουμε.

Ας πούμε όμως πάλι ότι ο απώτερος στόχος του κ. Κουβέλη δεν είναι η συμμετοχή του στη νομή της εξουσίας. Προς τι όμως αυτή η πορεία «αποαριστεροποίησής» του, η οποία είναι αδιαμφισβήτητη; Επειδή έτυχε κάποτε να βρεθεί στην Αριστερά, χωρίς να είναι αριστερός, και, όταν το κατάλαβε, ξεκίνησε την όδευσή του προς τα δεξιά, ή ήταν κάποτε πράγματι αριστερός και μετά συνειδητοποίησε ότι η ιδεολογία που πίστευε ήταν εσφαλμένη;  Πάντως, το δήλωνα και σε ανύποπτο χρόνο, οι θέσεις του κ. Κουβέλη ποτέ δεν ήταν αριστερές. Απλώς ενείχαν κριτική, σε ηθική πάντα βάση όχι ταξική, στο πολιτικό σύστημα και στους εκπροσώπους του, όπως και οι θέσεις του πρώην προέδρου του Συνασπισμού κ. Κωσταντόπουλου. Αριστερό προσανατολισμό παίρνει ο Συνασπισμός με πρόεδρο τον κ. Αλαβάνο, ο οποίος υπήρξε και δημιουργός του ΣΥΡΙΖΑ. Από τότε έδειξε ο κ. Κουβέλης ότι δε νιώθει καλά εκεί μέσα και με κάθε τρόπο προσπαθεί να διατηρήσει αυτονομία και οργανωτική στην ομάδα του. Όταν ήρθε ο κ. Τσίπρας στην προεδρία του Συνασπισμού, όπου υπάρχει και ο ΣΥΡΙΖΑ συγκολλημένος, με περισσότερη συνέπεια και έμφαση υπογραμμιζόταν το αριστερό ιδεολογικό στίγμα του μορφώματος αυτού. Ο κ. Κουβέλης τότε, νιώθοντας πια ασφυξία, αποσχίζεται δημιουργώντας τη ΔΗΜΑΡ. Άρα η ιδεολογική και πολιτική του πορεία προς τα δεξιά άρχισε από πιο πριν και τώρα στη φάση των δύο επάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων απλώς ολοκληρώθηκε, για να συμπέσει με τις ανέκαθεν αντίθετές του πολιτικές και ιδεολογικές δυνάμεις, της Δεξιάς αλλά και της διαφθοράς. Είναι εθνικοί οι λόγοι θα μας πει.

Ωστόσο η ΔΗΜΑΡ μαζί και η κα Ρεπούση, που ήδη έκανε τις αλλαγές στο βιβλίο της, τις οποίες απαιτούσαν οι τωρινοί συνεργάτες της που δεν επέτρεψαν την κυκλοφορία του στα Σχολεία, αγαστά θα συγκυβερνάνε με τον Άδωνι και με τον κ. Βορίδη, για να πάρουν σάρκα και οστά αναχρονιστικές ιδεολογίες και υποκουλτούρες της Δεξιάς με ισχυρές τώρα τις δόσεις της ακροδεξιάς. Ήδη αρχίσαμε να τις γευόμαστε με τη δήλωση του κ. Κρανιδιώτη: «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μόνο βία, ενώ η «Χρυσή Αυγή» είναι βία αλλά και Έθνος». Φαίνεται, μιλώ για την κα Ρεπούση, ότι τους ανθρώπους που σηκώνουν το ανάστημά τους και μετά το κατεβάζουν δεν πρέπει να τους λυπάσαι αλλά και να τους φοβάσαι.

Το καίριο πάντως ερώτημα γιατί ο λαός σε τόσο μικρό διάστημα αναίρεσε τον εαυτό του περιμένει απάντηση και δε νομίζω ότι ο φόβος και οι εκβιασμοί έπαιξαν τον πρώτο ρόλο. Ο κύριος λόγος που αύξησε το ποσοστό της η ΝΔ, το οποίο μόνο του δεν ήταν καθόλου επαρκές για να επιφέρει αντιστροφή - επάρκεια του πρόσδωσε η μετακίνηση της ΔΗΜΑΡ - ήταν η αναπότρεπτη πόλωση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς που χαρακτήρισε αυτές τις εκλογές, στην οποία πόλωση η Αριστερά είτε σύνολη είτε ένα κομμάτι της αδυνατεί φαίνεται να πλειοψηφήσει. Με την πόλωση αυτή, που επαναλαμβάνω ήταν αναπόφευκτη, ξύπνησαν τα αντιαριστερά ανακλαστικά της αστικής τάξης – αστικά στρώματα που είχανε ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες εκλογές τώρα ψήφισαν ΝΔ, λένε οι δημοσκόποι -  και έφεραν την ανατροπή. Άλλωστε την αριστερή ιδεολογία δεν ενστερνίζεται μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού, γιατί πέρα από τη διπλή προδοσία της, κατά την εφαρμογή της αλλά και από τους ίδιους τους εκπροσώπους στα καθ` ημάς τουλάχιστον, ούτε ανάλυση άξια λόγου του περιεχομένου της έγινε ποτέ, ώστε να αναδειχθεί το ανθρωπιστικό της περιεχόμενο, ούτε αξιόπιστους ή πειστικούς εκφραστές είχε. Η δε Παιδεία μας σε κάθε της βαθμίδα είναι αμιγώς καπιταλιστική. Η άμιλλα και ο ανταγωνισμός είναι η πρώτη και τελευταία της λέξη.

Εμείς πάντως παρηγοριόμαστε με τον επίλογο των «Θερμοπυλών»: «Και περισσότερη τιμή τους πρέπει…».        

Γ. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

(Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε για τοπική κομματική χρήση μετά τις Ευροεκλογές. Εδώ δίνεται κάπως συνοψισμένο. Επειδή οι παρατηρήσεις αλλά και οι προτάσεις που γίνονται έχουν πιστεύω την ίδια ισχύ και σήμερα, ίσως και περισσότερη μετά την εμπειρία των προεκλογικών πολυγλωσσιών του ΣΥΡΙΖΑ, το αναδημοσιεύω.)

                           ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ;

              ΟΠΟΥ ΤΟΝ ΠΗΓΑΙΝΑΝΕ ΤΑ «ΗΓΕΤΑΚΙΑ» ΤΟΥ

Η κρίση σοβούσε. Ήρθε το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών και ξέσπασε, παρόλο που το μέγεθός του δε δικαιολογούσε ούτε καν εκδήλωσή της. Κι όμως ξέσπασε. Γιατί η κρίση σοβούσε.

Με βάση προηγούμενα εκλογικά αποτελέσματα το ποσοστό των 4,7 μονάδων αποτελεί διατήρηση των εκλογικών του δυνάμεων. Με βάση τις αρχικές δημοσκοπήσεις, αφότου πρόεδρος του Συνασπισμού εκλέχτηκε ο κ. Τσίπρας, το αποτέλεσμα ήτανε συντριβή. Με βάση τις εκλογικές επιδόσεις που είχανε τα άλλα αριστερά κόμματα στην Ευρώπη - γιατί όχι και στη χώρα μας; - το αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν επιτυχία. Με βάση τις οργανωτικές και λειτουργικές συνθήκες του «κομματικού» υποκειμένου που πήρε αυτά τα ποσοστά το αποτέλεσμα ήτανε θρίαμβος. Κατόρθωσε εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίσει προς τα έξω πραγματική τη συγκολλημένη ενότητα των κομματιδίων που τον απαρτίζουν.

Όμως τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ιδεολογικά και οργανωτικά;

1. Ιδεολογικά: Ο αντίποδας του ΚΚΕ και αυτό σημαίνει διάνυσμα από τις παρυφές του ΚΚΕ έως τις παρυφές της δεξιάς, με ιδεολογικό δηλαδή πυρήνα αριστερό στη μία του άκρη και δεξιό στην άλλη. Ενδιάμεσα τελείται η διάβρωση ή η φαλκίδευση του αριστερού πυρήνα, που επιφέρει την αντιστροφή του, όσο η ιδεολογική του αλλοίωση πάει προς την άλλη άκρη. Αν κομματικά προσδιορίζαμε το μεσοδιάστημα, θα λέγαμε ότι είναι Πασόκ. Ακόμα κι εκείνοι που απορρίπτουν το ΚΚΕ λόγω «ρεβεζιονιστικής» του απόκλισης από τις ιδεολογικές γραμμές της Αριστεράς  μπορούσαν να αναζητήσουν αλλά και να βρουν πολιτική στέγη στο ΣΥΡΙΖΑ.

2. Οργανωτικά: Αυτός ο ιδεολογικός «πλούτος» επενδύθηκε και οργανωτικά, στο Συνασπισμό αρχικά με την καταστατική κατοχύρωση των «ιδεολογικών» τάσεων και την αναλογική εκπροσώπησή τους στα όργανα, στο ΣΥΡΙΖΑ κατόπιν με την αναγνώριση συνιστωσών, πράγμα που κατέστησε το κόμμα αυτό ένα είδος επάλληλης ομοσπονδίας. Αποτέλεσμα ο ιδεολογικός και οργανωτικός «αχταρμάς». Ούτε κόμμα ούτε απόκομμα, αλλά κομματίδια, που, για να διασώσει το καθένα τον εαυτό του, σε κάποια προεκλογική περίοδο προσεγγίστηκαν προς τεχνητή  συγκόλληση, για να δείξουνε στον κόσμο πως τάχα δίνουνε τα χέρια, πράγμα που φυσικά δεν «έπιασε».

Όμως με κατοχυρωμένες τάσεις ή συνιστώσες δημοκρατία σ` ένα κόμμα δε νοείται.

1. Με τη θεσμική διατήρηση των συνιστωσών διαμορφώνεται στα μέλη μια στενότατη λογική, η «μικρολογική» των τάσεων ή των συνιστωσών, με αποτέλεσμα να μην προσέρχονται αυτά απροκατάληπτα στον κομματικό διάλογο, αλλά προκατειλημμένα και με αποκλειστική επιδίωξη την κατίσχυση της γραμμής της συνιστώσας. Πραγματικός διάλογος τότε δεν υπάρχει.

2. Με την υποταγή του στη συνιστώσα το μέλος γίνεται ηθικά εύκαμπτο, καθώς υποτάσσει την ηθική, τις αρχές της κοινωνίας ή της  αριστερής ιδεολογίας εδώ, στις σκοπιμότητες της «μικρολογικής» της συνιστώσας. Η χρήση του δόγματος «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» δεν είναι προνόμιο μόνο της θρησκείας στην οποία κυρίως αποδίδεται. Είναι επίσης συνηθέστατη πρακτική και των πολιτικών ιδεολογιών και κομμάτων.

3. Τέτοιου είδους καταστατικές κατοχυρώσεις περιέχουν και «απιστία» στη δημοκρατία όπως και στρέβλωσή της.

α) Το αίτημα να διατηρηθεί η ιδεολογική και οργανωτική αυτονομία της τάσης ή της συνιστώσας, αίτημα που έγινε αποδεκτό λόγω της ανάγκης της αλληλεπιβίωσης, δείχνει "απιστία" στη δημοκρατία, καθώς η άποψη του καθενός δεν τίθεται στην ουσία υπό την κρίση των άλλων, ώστε να ελέγχεται η ορθότητά της και να κρίνεται η τύχη της   από την αντοχή της στη διαλεκτική ζύμωση. Από πριν θεωρείται ορθή και κατοχυρώνεται, πριν τεθεί καν σε συζήτηση. 

β) Η δημοκρατία, όπως ξέρουμε, λειτουργεί στη βάση της αρχής της πλειοψηφίας. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει, προκειμένου να παίρνονται αποφάσεις και να διενεργούνται υλοποιήσεις τους. Αδήριτη ανάγκη λοιπόν να γίνεται σεβαστή από όλους η θεμελιακή αρχή της, όπως και αποδεκτή η επικράτηση και η υλοποίηση της άποψης της πλειοψηφίας. Αν όμως αντιμετωπίζονται ισότιμα η απόφαση της πλειοψηφίας με την απόφαση της μειοψηφίας, πέρα από το ότι δεν παράγεται κανενός είδους έργο, συγχρόνως με την εξίσωση αυτή ισοπεδώνονται κατ` αρχήν οι δύο αποφάσεις, ας είναι η μια μειοψηφική και η άλλη πλειοψηφική, και επί πλέον μηδενίζεται η αξία της κάθε άποψης ενός ή πολλών που βρίσκονται μετά το όριο της ισοψηφίας και συνιστούν με την προσθήκη τους πλειοψηφία, πράγμα που σημαίνει ότι δεν είναι όλα τα μέλη που συμμετέχουν σε τέτοιου είδους «δημοκρατικές» διαδικασίες ίσα, αφού κάποιων η άποψη δε συνυπολογίζεται καν.

4. Περιέχουν όμως και «απιστία» στη μαρξιστική διαλεκτική, που υλοποιείται με τη σύνθεση των αντιθετικών απόψεων και όχι με τη διατήρηση της ακεραιότητάς τους και μετά την υποβολή τους στη διαλεκτική ζύμωση.

Αν είμαστε κάποιες φορές υποχρεωμένοι είτε στη βάση της αρχής της ομοσπονδίας είτε στη βάση της ομοφωνίας να παίρνουμε αποφάσεις, αυτό γίνεται μόνον όταν έχουμε να κάνουμε  με διαφορετικές πολιτισμικά και συμφεροντολογικά οντότητες, οι οποίες, για να κατοχυρώσουν την πολλαπλή διαφορετικότητά τους αρνούνται την αναλογική συμμετοχή τους ως οντοτήτων, επειδή στην ουσία δεν είναι ίση αλλά μειωμένη αναλογικά με την αριθμητική(πληθυσμιακή) τους υστέρηση. Εδώ δεν πρόκειται βέβαια για ατομικά μέλη ισότιμα, αλλά για γεωγραφικούς και εθνικούς προσδιορισμούς, οριζόντιους θα λέγαμε, και αυτού του είδους οι προσδιορισμοί δημιουργούν πρόβλημα στην εφαρμογή της θεμελιακής αρχής της δημοκρατίας. Τα κόμματα όμως, όπως και το κράτος ή το κράτος-έθνος, έχουν ενιαία γεωγραφικά και εθνικά κάθετη ανάπτυξη και αντιμετωπίζουν τους πολίτες ανεξάρτητα από την περιφέρεια διαμονής τους ως ίσους και ισότιμους. Στις περιπτώσεις επομένως που δεν έχουμε ίση και ισότιμη αντιμετώπιση των πολιτών ή των μελών ενός κόμματος, έχουμε κατάλυση της αρχής της ισότητας.

Αυτό, η κατάλυση της ισότητας, ξεκάθαρα εμπεριέχεται στη θεσμική κατοχύρωση των τάσεων στο Συνασπισμό από παλιά και των συνιστωσών στο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα. Διότι τα μέλη τότε δεν είναι μονάδες, αλλά ομάδες, άρα δεν αντιμετωπίζονται ως ξεχωριστές ισότιμες οντότητες παρά μόνο ομαδοποιημένα, σαν ομάδες, οι οποίες με βάση την αριθμητική τους δύναμη καθορίζουν και την αξία της κάθε οντότητας μέσα στο συρραμμένο ολικό μόρφωμα. Γι` αυτό δεν είναι τυχαίο που τα μέλη τα ανένταχτα σε συνιστώσα δεν έχουν κανένα κομματικό δικαίωμα, ενώ των υπολοίπων, των ενταγμένων σε συνιστώσα, η δυνατότητα επίδρασης είναι ανάλογη με την αριθμητική δύναμη της συνιστώσας. Έτσι τα πιο προνομιούχα μέλη στο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτά του Συνασπισμού, που απολαμβάνουν όλα τα δικαιώματα και διαθέτουν τη μεγαλύτερη εσωκομματική δύναμη κρούσης.

Η απόφαση που πάρθηκε τελευταία, εξισορροπητική τάχα, να δημιουργηθούν τοπικές οργανώσεις παράλληλες προς τις υπάρχουσες ήδη του Συνασπισμού, ήταν κατά την άποψή μου προϊόν πολλαπλής παράνοιας, διότι:

α) Είναι ατελέσφορη. Ούτε πολύ ανθρώπινο δυναμικό προσκείμενο στο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει διαθέσιμο, για να επανδρώσει τις οργανώσεις αυτές, ούτε διάθεση για ενεργή συμμετοχή σε κόμματα υπάρχει πια στην ελληνική κοινωνία. Άρα δεν υπάρχει πλεόνασμα ανθρώπινων δυνάμεων αλλά ούτε και χρημάτων, για να αποφασίζεται η σπατάλησή τους στη δημιουργία οργανώσεων - φαντασμάτων.

β) Δεν είναι διάλογος και δημοκρατία το να συζητάνε και να συνθέτουν τις απόψεις τους χωριστά οι οργανώσεις του Συνασπισμού, χωριστά του ΣΥΡΙΖΑ. Πότε και πώς θα γίνει η σύνθεση των απόψεων των διαφορετικών οργανώσεων, για να λαμβάνονται συνθετικές αποφάσεις; Σε ένα άλλο ανώτερο επίπεδο; Όμως αυτό δεν είναι δημοκρατία όχι μόνο επειδή οι συνθέσεις δε γίνονται στη βάση του κόμματος αλλά και επειδή δε γίνεται έτσι δυνατή η κατάχτηση ενιαίας αντίληψης, που είναι προϋπόθεση αλλά και συνέπεια της δημοκρατίας, ώστε να αποφεύγεται η ιδεολογική πολυδιάσπαση, φαινόμενο που μας χαρακτήριζε πάντα έντονα. Η νομιμοποιημένη διατήρηση των στεγανών επιβεβαιώνει αλλά και κατοχυρώνει την αδυναμία σύνθεσης. 

γ) Ελλοχεύει πάντα  ο κίνδυνος, όταν οι οργανώσεις ενός κόμματος ζυμώνονται με διαφορετικές ιδέες και δεν προβαίνουν από κοινού στη σύνθεσή τους, στο μέλλον να αλληλολιθοβοληθούν. Δε βλέπανε αυτό τον κίνδυνο οι αποφασίσαντες; Μπορεί να μου πείτε όμως ότι είχαν κατά νου να άλληλολιθοβοληθούν πρώτα εκείνοι, οπότε περίττευε η πρόβλεψη του άλληλολιθοβολισμού μεταξύ των οργανώσεων (Εδώ γίνεται αναφορά στην έντονη  διαμάχη που είχε ξεσπάσει τότε μεταξύ Αλαβάνου, Τσίπρα, Κουβέλη, Γλέζου, Μπανιά κλπ.).

Υπό συνθήκες λοιπόν νομιμοποιημένων στεγανών δεν μπορεί να γίνεται λόγος ούτε για εσωκομματική ενότητα ούτε και για ενότητα ευρύτερη της Αριστεράς, ας την έχουμε απόλυτη ανάγκη. Με τέτοιες εσωκομματικές καταστάσεις δικαιώνουμε είτε τον Πάγκαλο, που μίλησε κάποτε για ρετάλια της Αριστεράς, είτε την Παπαρήγα, που μας ειρωνεύτηκε τελευταία: «Αυτοί δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους, τι ενότητα ζητάνε;». Όταν δεν υπάρχει διάθεση για πραγματική ενότητα στους κόλπους μας και όταν δε διασφαλίζουμε τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις για την επίτευξή της – αντίθετα τις ναρκοθετούμε - ούτε την ιδεολογία της Αριστεράς υπηρετούμε ούτε την ενότητά της. Θεωρώ δε παρανοϊκό, γιατί όχι και ανέντιμο, να ανάγουν οι πολιτικοί μας ηγετίσκοι την προσωπική τους αντίληψη για την Αριστερά και την όποια εμπλοκή της ζωής τους στην Ιστορία της ως μόνη αυθεντική εκδοχή και ως μοναδικό σωσίβιο της αριστερής ιδεολογίας. Αυτή την παρανοϊκή εγωκεντρικότητα, που τους κάνει να μη βλέπουν ούτε τη μύτη τους, έρχεται ένα "κόμμα" αριστερό να την κατοχυρώσει ως πολιτικό δόγμα;

Συχνά αναρωτιέμαι μήπως η μόνη θετική σχέση αυτών των ανθρώπων με την Αριστερά είναι η ιστορική, αν δεν αμφισβητείται ακόμα και αυτή. Σήμερα πάντως εγκληματούν κατά συρροή σε βάρος της Αριστεράς προβάλλοντας διαρκώς αντιαριστερές και αντιδημοκρατικές θέσεις. Δεν έχω την αξίωση κι ούτε με ενδιαφέρει οι πολιτικοί μου ηγέτες να είναι χαρισματικοί ή να έχουν ιδιαίτερες ικανότητες. Έχω όμως την απαίτηση και είναι δικαίωμα μου, εφόσον ανήκω στην Αριστερά, τα λόγια τους και οι πράξεις τους να φέρουν το στίγμα της αριστερής ιδεολογίας, και εφόσον ανήκω σε μια σωστή, σύγχρονη αριστερά, να πιστεύουν στη δημοκρατία.

Η νομιμοποίηση όμως των τάσεων είναι αναίρεση και της ίδιας της έννοιας του πολιτικού κόμματος, που δεν είναι ούτε Ακαδημία πολιτικών συζητήσεων ή αντιπαραθέσεων ούτε ίδρυμα πολιτικής στέγασης ετερόκλητων ιδεολογικά ομάδων, που αδυνατούν μόνες τους ν` αποτελέσουν στέγη, ούτε ιδεολογικό παντοπωλείο να πουλάει κάθε είδους ιδεολογικό προϊόν,  για να παίρνει ψήφους. Είναι συγκροτημένο ιδεολογικά και οργανωτικά μόρφωμα, που φιλοδοξεί με την ορθότητα, ενάργεια και υπεύθυνη προβολή των θέσεών του να συμβάλει στην ολική προαγωγή της κοινωνίας και του ανθρώπου γενικά.  

Δεν πρέπει ακόμα οι πολιτικοί μας ηγετίσκοι να ξεχνάνε ότι δεν είμαστε εδώ, σ` αυτό τον πολιτικό χώρο, από ενθουσιασμό. Από απέχθεια προς τις άλλες εκδοχές της αριστερής ιδεολογίας βρισκόμαστε εδώ. Θέλουν και την ήδη υπάρχουσα δυσαρέσκεια που νιώθουμε γι` αυτούς  να μας τη μετατρέψουν σε απέχθεια και να μας στείλουν τελείως στα σπίτια μας; Τότε ο δικομματισμός θ` αποτελεί και πάλι το άλλοθί τους;

Πάντως σε καιρούς δύσκολους για την Αριστερά, σε καιρούς που το ερώτημα «φταίει ο γιαλός ή εμείς στραβά αρμενίζουμε» δεν επιδέχεται μονοδιάστατη απάντηση, γιατί φαίνεται να φταίει και ο γιαλός(δηλαδή η κοινωνία μας είναι αρκετά δεξιά), τα λάθη των πολιτικών μας ηγετών δεν είναι απλά πλημμελήματα. Γι` αυτό είπαμε στην αρχή ότι με βάση τις υποκειμενικές συνθήκες του ΣΥΡΙΖΑ, ιδεολογικές και οργανωτικές, το εκλογικό αποτέλεσμα ήτανε θρίαμβος και αυτό δεν μπορεί να πιστωθεί αλλού παρά μόνο στο ηγετικό δίδυμο(εννοεί Αλαβάνο-Τσίπρα), που μετεκλογικά έπαυσε να είναι δίδυμο.

Πρόταση: Σύμφωνα με όλα τα παραπάνω η πρόταση για την αντιμετώπιση του αδιεξόδου στο οποίο περιήλθε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μία και μοναδική: Κατάργηση της οργανωτικής κατοχύρωσης των τάσεων και των συνιστωσών, που αποτελούν ναρκοπέδιο, νέα διακήρυξη που θα προσδιορίζει το αριστερό ιδεολογικά στίγμα του ΣΥΡΙΖΑ με βάση και τις σημερινές συνθήκες, πραγματοποίηση συνεδρίου για την επικύρωση της ιδεολογικής διακήρυξης αλλά και για τη σύνταξη δημοκρατικού καταστατικού και θέσπιση δομών, οργάνων και λειτουργιών που θα διασφαλίζουν απόλυτα τις δημοκρατικές διαδικασίες και την πλήρη συμμετοχή των μελών στη λήψη των αποφάσεων κάθε είδους. Η δε εξουσία δεν μπορεί παρά να είναι μόνο συλλογική και όχι προσωποπαγής, αιρετή φυσικά και ανακλητή πάντα. Αυτό σημαίνει επανίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ.

  

"Είτε βραδιάζει είτε φέγγει..."

Σχόλιο για την «πρόσδεση» της κ. Κατσέλη στο ΣΥΡΙΖΑ

Πριν στεγνώσει το σχετικό μελάνι μας (aletziolzs.blogspot.com Προεκλογική Τριλογία Β,  Γ. …6. Προσωπογραφία Τσίπρα), ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ «ξέθαψε» τελικά το ένα μέρος του διδύμου, την κ. Κατσσέλη, «κάνοντας διορθωτική παρέμβαση στη σοφία του λαού», αλλά κι επαληθεύοντας τον ισχυρισμό μας ότι τα κόμματά μας δεν είναι δημοκρατικά. Η απορία μας: Γιατί το έκανε αυτό;

- Προφανώς, γιατί επιδιώκει ο κ. Τσίπρας να ενισχύσει το λαϊκό ρεύμα προς το μέρος του, ελπίζοντας κατ` αρχήν ότι το μηδαμινό ποσοστό που πήρε η κ. Κατσέλη ως δίδυμο το κουβαλά μαζί της και κατά δεύτερο ότι οι ενώσεις, που ενέχουν τη δυναμική πολλαπλασιασμού των αθροιστικών ποσοστών, διαδραματίζουν  θετικό ρόλο πάντα όποιες κι αν είναι.

- Προφανώς, γιατί επιδιώκει ευρύτερη συμπαράταξη αντιμνημονιακών δυνάμεων.

- Προφανώς, γιατί η συνάντησή του μαζί της, όταν είχε στο χέρι τη διερευνητική εντολή, εμπεριείχε λίγο ως πολύ και δέσμευση για μελλοντική σύμπραξη.  

Δε βρίσκω άλλους προφανείς λόγους. Πόσο όμως αυτοί οι λόγοι κυοφόρησαν θετική δράση;

1. Το ποσοστό της κ. Κατσέλη δεν είναι άξιο λόγου, για να το υπολογίζει κανείς. Ο πολλαπλασιασμός δε του αθροίσματος επί μέρους ποσοστών επέρχεται μόνο, όταν οι ενώσεις είναι πολιτικά υγιείς, βασίζονται σε αρχές. Διαφορετικά γίνονται μπούμερανγκ, μειώνουν ή και υποπολλαπλασιάζουν το άθροισμα.

2. Για το δεύτερο προφανή λόγο εγείρεται προγενέστερα ένα πολύ κρίσιμο ερώτημα: Ανήκουν στις αντιμνημονιακές δυνάμεις στελέχη του Πασόκ, που υπηρέτησαν από τη θέση Υπουργού μάλιστα τη μνημονιακή του πολιτική και τώρα κάνουνε το καθετί να βρεθούν, όπως κάποια στιγμή το έκανε και ο κ. Χρυσοχοϊδης, στο στρατόπεδο των αντιμνημονιακών; Δεν υπαγορεύεται αυτή η επιχείρηση «μετάταξής» τους  από τον καιροσκοπισμό της διάσωσης;

3. Για τον τρίτο: Ένα λάθος δε διορθώνεται με ολοκληρώσεις του. Αυτές το διογκώνουν και το μετατρέπουν σε ογκόλιθου που αργά ή γρήγορα πέφτει πάνω μας και μας καταπλακώνει.

Αυτά που λέω δεν είναι σοφίες. Σε πολιτικό νηπιαγωγείο αν πάει κάποιος, θα τις βρει να διδάσκονται.

Πάντως η πράξη αυτή του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ εγείρει μέγα ιδεολογικό και πολιτικό θέμα. Απορώ πώς δεν τέθηκε από παραδοσιακά στελέχη του ή από τις συνιστώσες του. Μήπως αυτές αντιδρούνε μόνο, όταν είναι να κάνουνε ζημιά, ή μήπως γενικότερα προεκλογικές σκοπιμότητες τους κάνανε όλους βουβούς;

Το θέτουμε όμως εμείς, που δεν πιστεύουμε ότι η βουβαμάρα οποιασδήποτε σκοπιμότητας είναι πιο πάνω από την ομολογία της αλήθειας. Βάση μας θα είναι κυρίως η αιτιολόγηση της πράξης «όπου εκτός των άλλων εμπεριέχεται δυνητικά και η επανάληψη» του λάθους. Αν υπάρχει ανειλικρίνεια, στις αιτιολογήσεις φαίνεται. Το «εκτός των άλλων» μπήκε, για να εμπεριέχεται αυτή η υπονόηση. Η εξέλιξη τώρα της «ερωτοτροπίας σε στεφάνι» αιτιολογήθηκε από τον κ. Τσίπρα διπλά. «Ο καθένας έχει το δικαίωμα να αλλάζει…» και «δε ζήτησε ούτε της δόθηκε κάποιο αντάλλαγμα». Δηλαδή για τον κ. Τσίπρα, ξεκινώ από το δεύτερο, γίνεται επιλήψιμη μια τέτοια υποδοχή, μόνο εφόσον δίνεται αντάλλαγμα, όχι αν το συγκεκριμένο πρόσωπο πληροί ή όχι τις προϋποθέσεις, που το κάνουν να συνάδει ή να μη συνάδει με την ιδεολογία και τους δεοντολογικούς κανόνες του κόμματος που το δέχεται. Αλλά και το αντάλλαγμα βλέπεται από τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ πολύ στενά. Η πολιτική διάσωση που της αντιπαρέχει ο υποδοχέας δεν είναι αντάλλαγμα και μάλιστα ανυπολόγιστης αξίας; Ή μήπως είναι αντάλλαγμα ευκαταφρόνητο η εσαεί κάθαρσή της για ό,τι έκανε και δεν έκανε στον πρότερο πολιτικό της βίο; Ή μήπως πάλι δεν είναι εσαεί κάθαρση η υποδοχή της σ` έναν αριστερό πολιτικό φορέα της «ελπίδας»; Κι αν υποτεθεί ότι ασκείται δίωξη στους υπαίτιους των Μνημονίων – 2000 αυτοκτονίες δεν είναι λίγες για να μην πρέπει να ασκηθεί δίωξη – με ποιο δικαίωμα ο κ. Τσίπρας την προαπαλλάσσει και βάζει με την παρουσία της στο κόμμα τροχοπέδη στην άσκηση δίωξης;

Έρχομαι στο πρώτο σκέλος της αιτιολόγησης: «Ο καθένας έχει το δικαίωμα να αλλάζει». Σαν να μιλάει ο Πρετεντέρης, που δικαιολογείται να το λέει, για να απενοχοποιεί τους ιδεολογικούς του πάτρονες για τις μεταστροφές τους. Αν εννοούσε ο κ. Τσίπρας νομικό δικαίωμα, δε θα διαφωνούσε κανένας μαζί του. Εννοούσε όμως ηθικό και ηθικό δικαίωμα να αλλάζει δεν έχει κανένας ούτε οι πολιτικοί ούτε ο οποιοσδήποτε κοινός θνητός. Ελάχιστες οι δικαιωμένες εξαιρέσεις και μόνο υπό ειδικές συνθήκες. «Είτε βραδιάζει είτε φέγγει μένει λευκό το γιασεμί», μας λέει τόσο φωτεινά και τόσο βαθυστόχαστα ο Σεφέρης. Δε θα συνεχίσω άλλο την αναγκαστική ηθικολογία. Φτάνει ως εδώ.

Ξανά στα πολιτικά. Άπρεπες συγκολλήσεις για τον ίδιο λόγο και την ίδια χρονική στιγμή με επικλήσεις βέβαια σε πατρίδα και Ελλάδα και όχι σε αναφαίρετα ηθικά δικαιώματα έκανε και ο Πρόεδρος της ΝΔ, ο οποίος επικρίνεται γι`  αυτό από τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Πώς όμως, όταν τέτοια πολιτικά αγκαλιάσματα πραγματοποιεί η Δεξιά, συνιστούν άπρεπες συναλλαγές, όταν όμως τα διαπράττει η Αριστερά, είναι θεμιτά; Ο Σαμαράς εξάλλου έφερε απλώς πίσω ή πήρε ιδεολογικούς και πολιτικούς συγγενείς. Αλλά ο κ. Τσίπρας εκπροσωπεί αριστερό κόμμα και εναγκαλίστηκε πολιτικά ιδεολογικούς και πολιτικούς του αντιπάλους εντελώς πρόσφατους. Του ταιριάζει να ενδύεται ρόλο Σαμαρά και δη απρεπέστερο; Άλλωστε μετά τις πολυσυνηθισμένες μεταστροφές  του πολιτικού μας προσωπικού που και ενέχουν διαφθορά αλλά και τη διαχέουν – αυτός είναι και ο λόγος που αποκλήθηκε διεφθαρμένο - έπρεπε όχι μόνο να είναι κανείς πολύ προσεκτικός σε πολιτικές ενσωματώσεις ηθικά και πολιτικά εξοφλημένων, αλλά και να τις αποκλείει ασυζητητί. Και θα το επαναλάβω: Με υλικά σκορδαλιάς δε γίνεται στιφάδο.

Ήδη η Δεξιά έχει αντιληφθεί ότι αυτή είναι η αχίλλεια πτέρνα του ΣΥΡΙΖΑ, να δίνει χέρι συνεργασίας σε στελέχη του Πασόκ και σε στυλοβάτες της διαφθοράς του και των Μνημονίων του. Εξού και η επίθεσή τους ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατευθύνεται από συνεργάτες του Άκη. Εκτός αν πούμε ότι δεν είναι συνεργάτες του τα κορυφαία στελέχη του κόμματός του ή αυτοί που μέχρι χθες ήταν υπουργοί.  Να σκεφθούμε ακόμη και το εφιαλτικό ότι ο Μπίστης δε βρίσκεται στο ΣΥΡΙΖΑ, επειδή τον πρόλαβε ο Κουβέλης;

Αδυνατώ ειλικρινά να καταλάβω. Τόση έλλειψη αυτοπεποίθησης έχει ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ και προβαίνει σε ανίερες συμπράξεις; Δεν είναι σε θέση μόνος του με τη συνεπή υπεράσπιση της πολιτικής του να φέρει το αποτέλεσμα που θέλει; Πώς έως τώρα τα κατάφερε; Χωρίς κόμμα ή άλλη συλλογική υποβοήθηση γίνανε όσα γίνανε. Δυστυχώς.

Φανερό είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει μόνο από τα λάθη του, από κανέναν άλλο. Αν βέβαια ο κ. Τσίπρας θέλει ν` αποτελεί στιγμιαίο και μόνο σύμβολο αυτού που εκφράζει, έχει κάθε δικαίωμα. Εντείνει όμως τη γενική ανησυχία μήπως στο «μπρος πίσω» που κάνει ελλοχεύει κάποια πιθανή προδοσία θελητή ή αθέλητη.

Εμείς πάντως απ`  όσα έχουμε μάθει στο διάβα της ζωής μας παίρνουμε μέτρα, προληπτικά και ασφαλή. Απορρίπτουμε τα προσωποπαγή κόμματα, αρνιόμαστε κάθε μορφή μεσσιανισμού.